ภาษาไทย...ในมาตรฐานสากล

                                                                                                                                    

ภาษาไทย  ในมาตรฐานสากล

     หลักสูตรมาตรฐานสากล  อาจทำให้หลายคนเกิดอาการสับสน  วิชาอะไร ๆ เขาก็ดูจะโกอินเตอร์กันไปหมด  โดยเฉพาะภาษาก็ดูเหมือนจะไม่พูดไม่เขียนภาษาไทยกันแล้ว  จะไปสื่อสารสองภาษาสามภาษา  ส่วนภาษาไทย  ภาษาแม่  จะไร้ความหมาย  กลายเป็นวิชาที่ถูกลืมไปเสียจริง ๆ แล้วกระมัง

    ก็คงต้องบอกว่า  อย่าเพิ่งตื่นเต้นตระหนกตกใจกันไปเลย  ลองมาดูกันให้ดี ๆ  ยังไง ๆ คนไทยจะทอดทิ้งภาษาไทยกันได้ลงคอ  เห็นจะเป็นไปไม่ได้ 

     เราก็คงต้องเริ่มต้นพินิจพิจารณา  หลักสูตรเก่า  หลักสูตรใหม่  หลักสูตรไทย หลักสูตรสากล  มันมีอะไรเปลี่ยนแปลง  แตกต่างกันออกไป  และเราจะทำอย่างไรที่จะปรับเปลี่ยนโดยไม่ให้เสียสมดุล  ให้ภาษาไทยยังยืนหยัดอย่างมั่นคง  สมศักดิ์ศรีภาษาแม่ 
 ดูกันให้ดี ๆ หลักสูตรมาตรฐานสากล  ให้เพิ่มเติมขึ้นมา ๔ สาระฯ  คือ

     โลกศึกษา  ว่าด้วยการศึกษาความเป็นมาเป็นไปในสังคมโลก  เปิดหูเปิดตาเปิดใจ  และปรับตัวให้ทันความเปลี่ยนแปลง 
 ทฤษฎีความรู้  เป็นการฝึกสืบค้นบรรดาความรู้ทั้งหลายที่มีอยู่บานตะเกียงทั้งในอดีตและปัจจุบัน  ซึ่งหลายส่วนก็อยู่ในตำรับตำราแบบเรียนที่เอามาให้นักเรียนได้เรียนกันนั่นแหละ  การศึกษาทฤษฎีความรู้  เป็นการตรวจสอบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหลายทั้งปวงในโลกนี้  เกิดเพราะอะไร  เคยเกิดมาก่อนหน้านี้หรือไม่  แล้วที่แล้วมาเขาแก้ไขกันอย่างไร  เรียกว่าเรียนรู้จากภูมิปัญญาดั้งเดิม  จะได้นำมาต่อยอด  แทนที่จะเริ่มทุกอย่างที่ศูนย์

     ความเรียงชั้นสูง  ก็คือการเก็บรวมรวมเรื่องราวที่ค้นคว้าศึกษา  มาเรียบเรียงเป็นภาษาสื่อสารให้คนรับรู้  เป็นการสังเคราะห์ความรู้อย่างเป็นระบบระเบียบ  ซึ่งก็ต้องอาศัยความรู้ความสามารถในการใช้ภาษา   โดยเฉพาะหลักการใช้ภาษา  และการเขียน

    โครงงานจิตสาธารณะ  โครงงานเป็นกระบวนการเรียนรู้และการทำงาน  ที่ต้องการฝึกคนให้ทำงานเป็นระบบ  มีการวางแผน  และดำเนินการไปตามแผน  แต่ในหลักสูตรมาตรฐานสากล  เน้นให้เป็นโครงงานจิตสาธารณะ  เนื่องจากต้องการสร้างจิตสำนึกคุณธรรม  ความรับผิดชอบร่วมกันในสังคม  ไม่ใช่คิดถึงแต่ตัวเอง  เอาตัวรอด  ไม่คิดช่วยเหลือเอื้อเฟื้อคนอื่น 

     ดู ๆ ก็ไม่เห็นจะอินเตอร์อะไรเลย  ก็ไม่ได้มีตรงไหน  อะไร  ที่จะทำให้ภาษาไทยก้าวสู่สากลไปกับเขาไม่ได้  เอาเข้าจริง ๆ ภาษาไทยนั่นแหละที่จะเป็นกลไกสำคัญอย่างยิ่งในการก้าวสู่สากลด้วยซ้ำไป  เพราะไม่ว่าจะสาระฯ ไหน  ใน ๔ สาระฯ ที่ว่า  ก็ล้วนแล้วแต่ต้องใช้ภาษาไทยในการรับสาร  ติดตาม  สืบค้น  ถ่ายทอด  ฯลฯ 

     นี่เป็นจุดแข็งของภาษา  ที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้

     ถ้าจะเปรียบการศึกษา  การเรียนรู้และการพัฒนา  เป็นต้นไม้สักต้นหนึ่ง
 ภาษาไทยคงเปรียบเป็นราก  ที่เกิดจากเนื้อแท้ของความเป็นคนไทย  ที่ยังต้องหยั่งรากฝังลึกลงไป  เป็นรากฐานความรู้ทั้งมวล    ถึงใครจะมองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง  แต่ทุกคนก็ต้องตระหนักรับรู้ถึงความสำคัญ

     เพราะถ้าไม่มีราก  จะคาดหวังให้ต้นไม้งอกงาม  แผ่กิ่งก้านสาขา  ผลิดอกออกผล  คงเป็นไปไม่ได้

     ย้อนกลับไปดูหลักสูตรให้ดี  แล้วจะเห็นว่า  เราเรียนภาษาไทย  เทียบเคียงมาตรฐานสากลมาตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว