เจาะ...เพชรพระอุมา


รูปภาพของ sss27444

มังมหานรธา เป็นนายทหารชั้นแม่ทัพในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งหนีราชภัยจากกรุงหงสาวดีและเป็นชาวพม่าคนแรกที่สามารถบุกบั่นจนไปถึงเมืองมรกตนครได้ ในปี พ.ศ. ๒๑๒๐ เขาได้มีโอกาสเห็นขุมเพชรพระอุมา แต่สุดท้ายเขาก็ต้องตายด้วยการทรยศของแม่มดวาชิกา ในถ้ำเล็กๆแห่งหนึ่ง ณ.เทือกเขาที่เขาเรียกถันพระอุมาอันเป็นทางขึ้นไปสู่เมืองมรกต เขาคนนี้แหละที่เป็นคนเขียนลายแทงบนหนังคน(ด้วยจะงอยปากนกและเลือดของเขาเอง) อันเป็นที่มาของลายแทงนำทางไปสู่การค้นหาขุมเพชรพระอุมาของนวนิยายเรื่องนี้

บุญคำ ชายร่างผอมสูง อายุประมาณ ๕๕ ปี (ไพรมหากาฬเล่ม ๑ หน้า ๘๙)หน้ามีแผลเป็นเพราะเสือขบ (ดงมรณะเล่ม ๑ หน้า ๑๙๗๐) เส้นผมขอดติดหนังศีรษะสั้นๆ มีฟันกระรอก๒ซี่ (มงกุฏไพร ๓ หน้า ๗๕๐๕) เดิมอยู่แถวเขาอึมครึม ใครๆก็เรียกว่า "ไอ้คำพรานเสือ" ยิงเสือมา ๒๒ ตัว ไม่มีลูกไม่มีเมีย (ดงมรณะเล่ม ๑ หน้า ๑๙๗๑) ไม่เคยเรียหนังสือ (แต่ปางบรรพ์เล่ม ๑ หน้า ๕๕๖๖) เคยเป็นผู้ใหญ่บ้านโปร่งหอม (จอมผีดิบมันตรัยเล่ม ๑ หน้า๓๕๔๕) มาอยู่กับรพินทร์ ๖ – ๗ ปีแล้วร่วมกับรพินทร์สร้างหมู่บ้านหนองน้ำแห้ง ที่มาอยู่กับรพินทร์ก็เพราะรพินทร์เคยช่วยชีวิตตอนถูกเสือตะปบแล้วยังช่วยส่งโรงพยาบาลออกค่าใช้จ่ายให้ (ดงมรณะเล่ม ๑ หน้า ๑๙๖๙) ได้ชื่อว่าเป็นพรานอาวุโสในด้านอายุและเวทมนต์คาถามอาคม ผู้เต็มไปด้วยอำนาจลึกลับทางไสยศาสตร์มนต์มืด (ดงมรณะ เล่ม ๔ หน้า ๓๐๐๙) ปู่บุญคำเป็นพม่า ย่าเป็นกะเหรี่ยง ตาเป็นไทย ย่าเป็นขมุ ( ดงมรณะ เล่ม ๔ หน้า ๓๒๙๕) พ่อบุญคำเป็นอัมพาต เพ้อสามวันก็ตาย (จอมผีดิบมันตรัย เล่ม ๑ หน้า ๓๖๐๗)

จัน ตัวเล็กนิดเดียว เคี้ยวใบกระท่อมอยู่ตลอดเวลา แต่ผิวพรรณและท่าทีบอกชัดว่าชำนาญต่องานกรากกรำ (ไพรมหากาฬเล่ม ๑ หน้า ๘๙) มีประสาทชำนาญในการฟังเสียง และดมกลิ่นไม่ผิดอะไรกับหมาบลัดฮาวด์ ลุงของจันตายเพราะหมีขบที่โป่งน้ำร้อน มาอยู่กับรพินทร์หลังมีหนองน้ำแห้งแล้ว ไปเจ้าชู้กับผู้หญิงกะเหรี่ยง พวกกะเหรี่ยงล้อมตีเกือบตาย รพินทร์ผ่านไปพบเข้า ได้ขอชีวิตไว้ แล้วเอามาเลี้ยง (ดงมรณะเล่ม ๑ หน้า ๑๙๗๑) เดินขาเป๋หน่อยๆเพราะเคยถูกงูกะปะกัดที่ห้วยแม่เลิงเมื่อปีที่แล้ว ( ดงมรณะ เล่ม ๓ หน้า ๒๗๒๖) เคยมีเมียคนหนึ่งที่หนองน้ำแห้ง แต่เป็นฝีดาษตายเมื่อหลายปีมาแล้ว เลยอยู่เป็นหม้าย ไม่มีเมียอีกเลย (อาถรรพณ์นิทรานคร เล่ม ๓ หน้า ๕๙๘๙ ) เคยเรียนแค่ ป. ๓ พออ่านหนังสือออก พอเขียนได้ แล้วเคยบวชเณรอยู่ที่วัดในตำบลตอนยังเด็กๆอยู่ (อาถรรพณ์นิทรานคร เล่ม ๓ หน้า ๕๙๙๐ )

ที่มารูปภาพ :  http://www.petprauma.com/cover/actors/boonkam01.jpg


เกิด เป็นเด็กหนุ่ม รูปร่างชะลูด อ้อนแอ้น แต่เหี้ยมหาญ บึกบึน (ไพรมหากาฬเล่ม ๑ หน้า ๘๙) มาอยู่กับรพินทร์หลังมีหนองน้ำแห้งแล้ว พ่อถูกกระทิงเหยียบตาย ก่อนตายฝากลูกชายไว้กับรพินทร์ (ดงมรณะเล่ม ๑ หน้า ๑๙๗๑)

เส่ย เป็นกะเหรี่ยง ล่ำสันแข็งแรงดูแกร่งไปทั้งตัว อายุอยู่ในวัยฉกรรจ์ (ไพรมหากาฬเล่ม ๑ หน้า ๘๙) ลูกพรานเก่าคุณอำพล พ่อถูกหมีควายปอกหนังหัว รพินทร์ช่วยไว้ได้อย่างหวุดหวิด และพิการอยู่จนทุกวันนี้ (ดงมรณะเล่ม ๑ หน้า ๑๙๗๑)มีคนรักชื่อยะขิ่นลูกสาวผาเอิงหัวหน้าหมู่บ้านพุเตย

ที่มาเนื้อหา : http://www.petprauma.com/actors/actors.html  

เรียบเรียงและรวบรวมโดย : นางสาวดวงพร  แซ่ลิ้ม